Be_Ta

เคยมีปัญหากับการเรียกชื่ออะไรซักอย่างกันรึเปล่าครับ?

ก่อนนี้ผมคิดว่าบางครั้งการนิยามชื่อให้อะไรซักอย่างก็เป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น ไม่ต้องมีชื่อก็ได้

เราสามารถที่จะอธิบายโดยบอกถึงลักษณะต่างๆแทน เพื่อให้อีกฝ่ายเกิดความเข้าใจตรงกันได้

จะบอกเป็นสี ขนาด ลักษณะเด่น เป็นคน สัตว์ สิ่งของ อะไรก็ว่ากันไป

ด้วยวิธีนี้ เราสามารถอธิบายได้ทุกอย่าง แม้ว่าเราจะไม่รู้ชื่อจริงๆของมัน

ด้วยเหตุนี้เวลาที่รับรู้เรื่องราวที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับชื่อ

อย่างสิ่งของที่ไม่มีชื่อ เด็กชายที่ไม่มีชื่อ บุคคลนิรนามไร้ชื่อ หนังสือที่ไม่มีชื่อ ชื่อที่หายไป

ผมยังคิดว่าการมีชื่อเป็นสิ่งสำคัญขนาดนั้นเชียวเหรอ

ผมคิดว่าชื่อเป็นแค่ตัวแทนอะไรบางสิ่งบางอย่าง

คล้ายๆกับสรรพนาม ฉัน เขา เธอ แต่ลงรายละเอียดระบุลึกกว่านั้น

ถ้าเราเข้าใจกันอยู่แล้วว่าคืออะไรแบบที่ไม่ต้องตีความ ชื่อนั้นจะมีหรือไม่มีก็ไม่เป็นไร

แต่ตอนนี้ผมคิดว่าทุกอย่างควรจะมีชื่อเรียกของตัวมันเอง

อย่างน้อยก็เพื่อที่ว่าเป็นความหมายให้เข้าใจกันเองในกลุ่มนั้น

ถ้ามีคนอีกกลุ่มจะเรียกอีกอย่าง ก็ต้องคุยในรายละเอียดกันอีกทีว่าอย่างไหนจะสื่อได้ดีกว่า

หรืออาจจะใช้ทั้งสองชื่อเลยก็ได้ เพราะอาจจะเหมาะสมในโอกาสที่ต่างกัน แม้ว่าจะเป็นเรื่องเดียวกัน

ปัญหาที่ผมคิดว่าควรจะมีชื่อก็มาจากการที่ผมต้องเรียกสิ่งของที่ไม่มีใครรู้จัก

ต้องอธิบายรายละเอียดต่างๆเพื่อให้เกิดภาพความเข้าใจร่วมกัน

ถ้าสิ่งนั้นมีแค่สิ่งเดียวก็ไม่เหนื่อยเท่าไร แต่ถ้ามากกว่าหนึ่งแล้วจะเริ่มมีปัญหาแล้ว

เพราะเวลาที่อ้างอิงจากครั้งแรกที่อธิบายออกไป ผมสามารถเรียกว่าสิ่งนั้นได้อย่างเต็มปาก

เพราะมีสิ่งเดียว แต่ถ้ามีมากกว่าหนึ่งจะสร้างปัญหาให้ผู้ฟัง รวมทั้งสร้างปัญหาต่อมาถึงผู้พูดเองด้วย

"แล้วสิ่งนั้นคือสิ่งไหนล่ะ" นี่เป็นสิ่งที่ผู้ฟังจะคิดในกรณีที่มีการอ้างอิงที่มากกว่าหนึ่งอย่าง

เหมือนอย่างสินค้าประเภทเทคโนโลยี

เมื่อผู้ผลิตรายแรกตั้งชื่อหนึ่ง ผู้ผลิตอีกรายก็อาจจะตั้งอีกชื่อหนึ่งที่ไม่ซ้ำกัน

แต่ถ้ามองลงไปในรายละเอียดจะพบว่าเหมือนกันหรือใกล้เคียงกันมากๆ 

ถ้าไม่มีชื่อเรียกเฉพาะ เวลาที่จะอ้างอิงถึงคงจะมึนแน่ๆ ไม่รู้ว่าเป็นของใคร

แล้วบางครั้งมีผู้ผลิตเยอะแยะก็จะงงอีก เพราะชื่อก็จะไม่ออกห่างกันเท่าไร

จะพบว่าผู้บริโภคบางคนก็จะแก้ปัญหาด้วยการเรียกว่า ผลิตภัณฑ์นี้ที่อีกบริษัทเป็นผู้ผลิต ก็เป็นที่รู้กัน

เมื่อตอนที่เรียนวิชาเกี่ยวกับการตลาด

ผลิตภัณฑ์หลายอย่างที่คนไทยเรียกชื่อยี่ห้อเป็นชื่อตัวแทนของผลิตภัณฑ์ 

อย่างเช่น ผงซักฟอก เรียกกันจนติดปากว่า แฟ้บ แต่เวลาซื้อจริงอาจจะซื้อยี่ห้ออื่นก็ได้

สิ่งที่ปากพูดออกมากับสิ่งที่อยู่ในความเข้าใจเป็นคนละสิ่งกัน

แต่ในคนกลุ่มเดียวกันก็จะมีความเข้าใจกันเองว่าสิ่งนั้นหมายถึงอะไร

ถ้าบอกคนอีกครอบครัวหนึ่งให้ซื้อแฟ้บมาให้ ก็อาจจะได้คนละยี่ห้อกับที่ครอบครัวนี้ใช้อยู่

จะเห็นได้ว่าการเรียกชื่อส่วนหนึ่งก็ต้องอาศัยประสบการณ์ด้วยเหมือนกัน 

ร้านต้นไม้บางร้านก็จะหาชื่อแปลกๆมาตั้งให้ต้นไม้ในร้านของตัวเอง

บางครั้งก็จะนำเอาชื่อที่มาจากประเทศต้นกำเนิดของต้นไม้ ภาษาต่างประเทศหรือภาษาท้องถิ่นมาใช้

ถ้าฟังแต่ชื่อก็จะงงๆ แต่พอเห็นตัวจริงเข้าก็จะร้องอ๋อเลย ประมาณว่าเห็นทุกวันแต่ไม่รู้ชื่อ

บางชนิดมีเป็น 10 ชื่อ ถ้าไม่ศึกษามาก่อนคงจะงง คิดว่าเป็นคนละต้นกับที่ต้องการก็ได้

หรือถ้าเราไปพบคนที่ไม่รู้จัก แต่เค้าอาจจะเป็นเพื่อนของเพื่อนเรา

เราอาจจะตั้งชื่อเอาไว้ตามลักษณะที่สามารถจำได้ง่ายๆ เช่น หล่อ สวย น้องขาวโอโม่ อ้วนดำ แพนด้า

อะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เราสามารถจำคนนั้นได้ เผื่อในกรณีที่เราจะได้เจอกันอีกครั้ง จะได้จำได้ว่าเคยเจอกัน

ย้อนกลับมาถึงเรื่องของตัวเองที่เขียนเอาไว้ข้างบน 

การที่ผมไม่สนใจจะตั้งชื่อให้สิ่งใดเลย ผมคิดว่าเป็นเพราะขาดความละเอียด ไม่ใส่ใจ

ไม่สนใจว่าจะเป็นอะไร จะขาวหรือดำก็ไม่สน จะดีหรือไม่ดีก็ช่าง ใหญ่เล็กก็ไม่คิดถึง

น่าเศร้าหมือนกันนะสำหรับสิ่งที่ไม่มีชื่อทั้งหลาย ทั้งคน ทั้งสัตว์ ทั้งสิ่งของ

 เหมือนกับมีตัวตนแต่ถูกทิ้งขว้างไม่สนใจ แม้แต่ชื่อที่จะเรียกยังไม่มี 

"ถ้าไม่รู้จักแม้้่แต่ชื่อ จะชื่นชมยินดีก็ยังทำไม่ได้"้

ฟังมาจากรายการวิทยุ ซึ่งไม่ได้พูดอะไรสำคัญเกี่ยวกับชื่อเลยซักนิด

แต่ที่เค้าพูดออกมามันโดนใจชะมัด